Sana uzak kentlerden birinde zamanın bir yerinde seni ve senli günleri anımsattı akşam güneşi...

 Onca zamanın üstünde eskimeyen bir düşüncesin şimdi

 İnsan hergün anımsar mı aynı gözleri

 SENİ SEVİYORDUM ve senin haberin yoktu

 Saçlarını izliyordum uzaktan, kulağının arkasına düşüşü ve burnun, herkesden başkaydı işte...

 Güldüğü  zaman yukarıya bakardı;

 Yukarı kalkan başın ve gülen gözlerin vardı...

 Ne güzeldiler sen bilmiyordun...

 BEN SENİ SEVİYORDUM...

 Kalbime sığmıyordu aklımdan geçenler

 Duvarlara, vitrin camlarına, kaldırımlara çarpıyordu

 Geri dönüyordu, çoğalarak

 Senin sesini duyduğum masalarda erteliyordum herşeyi, herseyi erteliyişim oluyordun

 Kalp ağrısı oluyordun,

 Birlikte soluduğumuz sokak isimleri oluyordun,

 Mevsimler değişiyor ve büyüyorduk,

 Dönemeçler geçiyor, köprüler göze alıyorduk ve bazen tekin olmayan suların üzerinden atlıyorduk

 Cesurduk...

 Ufuk çizgisi maviydi, gün batımı hep turuncu ve kırmızıydı bütün karanfiller...

 Ben SENİ SEVİYORDUM, sen bilmiyordun...

 Sevinçlerim oluyordun arasıra, sen hiç bilmiyordun

 Sonra herhangi biri oldun, bütün sevinçlerim bittikten sonra

 Yağmurlar yağdı, serin haziran akşamları

 Derken bir gün uzaktan gördüm seni...

 Saçların bana inat başın herşeye meydan okuyarak işte yine aynı

 Kalbimi acıttı her zamanki gibi...

 Değiştik sanıyordum ve sen yine bilmiyordun

 Şimdi bunları anlatsa sana birileri, kimbilir ya da boşver bilme en iyisi...