Sen sıcak iklimlere alışıksın,benim yaşadığım mevsim üşütür seni.

Donar ipeksi kanatların kıyamam sana, üzerinde yaşadığım karlara konamazsın!

Titrer minik bedenin....DAYANAMAZSIN

Sen özgürlüğü seversin kanat çırpışlarında.Uçsuz bucaksız maviliklerde uçar,

yeşilin çıldırdığı yerlere konarsın.

Ben kök salmışım buz tutmuş toprağa

özgürlüğünü prangaya vurursam...YAŞAYAMAZSIN

Sen bahar türküleri söylersin güneşe karşı.

Bahar çiçekleri eşlik eder türkülerine.

Ağaçların yeşili, çiçeklerin renkleri,güneşin sıcak yüzü coşturur seni

Doğa dinler türkülerini.Benimse duyduğum

,rüzgarın yalçın kayalara vuran ıslık sesi,

gördüğüm alabildiğine soğuk ve beyaz.

Baharı,güneşi hiç görmedim ben,yanımda onları sen....BULAMAZSIN

Bir yüreğim var.Bahar güneşi gibi sıcak,kır çiçekleri gibi renkli ve alabildiğine büyük.

Ben seni bu kocaman yüreğimle sevdim.

Gözlerim değil yüreğimdi seni gören.Ayrı mevsimlere tutunmuşuz

ama aynı toprakta birbirimizden haberdar olmuşuz.

Sakın benim mevsimime gelme istemem!

Ben alıştım zemheri gecelerin yalnızlığına,beyazın soğuğuna

ve etrafımdaki buz tutmuş kayaların sessizliğine.
Sen alışamazsın,dayanamazsın GÖÇMENKUŞ'um.
Üşür yüreğin,donar kanatların bir daha asla UÇAMAZSIN