Kaybedin beni yalnızlığın çıkmazında...
Yürüyorum öksüz sokağın yetim kaldırımlarında
Yosun tutmuş duvarlar tanıdık geliyor artık
Sanki bir bedenden kopmuş kırık uçlu ayna gibi
Kendimi yalnızlığın kıyısında görüyorum
Sokak lambaları aydınlatmaz ki yüreğimi
Güneş bana küsmüş giderken sessiz bir edayla
Ne yaparım ki ben karanlığın kucağında
Biliyorum, çare değil artık çareler
Veda etmeden yalnız bırakın beni anılar
Mürekkep kokan tozlu sayfalarınıza geri dönün
Bana bir demek mutluluk bırakmayın ardınızda
Görmek istemiyorum artık, alın gömün en derin mezara
Yeşertmeyin üstünde tek bir can...
Cehennemin soğuk koynundayım sanki
Ruhum kıvrılmış üşüyor sessizliğin pençesinde
Çaresizlik kafes olmuş ruhuma, uçamıyorum
Gökyüzünün ellerine hasretim bundan sonra
Direnmiyorum artık, alın beni kaldırımlar
Vurun tokat gibi gerçeği yüzüme
Savurun huzurun küllerini hayali bir girdapta
Kaybedin beni yalnızlığın çıkmazında...
İlgili yazılar
