Ufacık odamda, kocaman sığdırdığım bir hayat benimkisi...
Herşey o odanın içinde başlayıp, o odanın içinde son buluyor..
Bütün sevinçlerimi, hüzünlerimi o odanın içinde tek başıma ruhumla paylaştım çoğu zamanlar...
Ama artık ufacık odama sığdırdığım kocaman hayata bile sığamıyorum..
Aklımın oyunları durmak bilmiyor..
Herseferinde hayata yeni başlangıçlar yapıp ve o başlangıçların bitmesi yine aynı yerden bir kısır döngü halinde başa sarması çok can sıkıcı olmaya başlıyor..
Ardı ardına bilinmezlik senaryoları beliriyor  beynimin bir köşesinde.. ve akıl oyunu oynamaya başlıyor..
Tek kişilik odamda çok kişilik oyunlar...
ve ben yine sobelenen oluyorum..
Şimdilerde ise yeni bir oyunun başlangıcındayım..Oyunun adı ne yapacağımı bilmiyorum..
Oyun bitiyor ve ben yine küçücuk odamda suskunluğumla başbaşayım..