Buda Böyle Yarım Kalsın...

Seni, sende, sana rağmen yaşıyorum ben. . . Hep sen, benimle tamamlanmış
eksiklerine bakıp daha fazlasını isterken,
ben sende yeni boşluklar yaşıyorum. . .
Daha çoğunu isterken sen, bense yarımlarında kayboluyorum. . .

Kaç kez vazgeç dedi bu yürek, kaç kez yolun kenarındaki ormana girip yok olmak istedi. . .
Yaşadığım neydi?
Senin varlığını bilmek bile yeterken bana, sende kendimi yok hissetmek, "yok" olduğumdan başka ne düşündürebilirdi ki bana? . . Oysa düşünsene, ne coşku doluydu yüreklerimiz başlarken yeni bir hayata. . .
Gecelerimizi de, gündüzlerimizi de adamaya hazırdık birbirimizde, koşulsuz,
içten ve sımsıcak duygularımızla. . .
Yaşadığımız her an unutulmaz, doyumsuz ve vazgeçilmez olacaktı. . .
Sen bir sonbahar rüzgarında savrulmuş bir gül yaprağı
bense taç olacaktım sana. . .
Şimdilerde, kim savruluyor ve kim onu sarmaya çalışıyor karıştırıyorum artık. . .

Ben bu uykuları, böyle uykuları unutalı çok olmuştu. . .
Acı uykusu, hüzün uykusu,
korku uykusu. . . Bir gece birinin, diğer gece bir başkasının sonsuzluğunda
kayboluyorum. . . Ne garip ki kendimi kuşatma altındaki bir ordunun komutanı gibi
görüyorum bu günlerde. . . Ne çok askerim var bana ihanet eden. . . Düşmanla savaşmak değil, bu arkadan vuruşlar beni kahreden. . . Bir beyaz bayrak ve teslimiyet şu anda görünen. . .
Ama çok sürmez esaretim biliyorum, içimdeki bu
yenilginin acısı sürse de yıllarca, bir yolunu bulup kavuşurum özgürlüğüme. . .
Şimdi gitmek zamanı belki, geride yaşanmış yada yarım kalmış anları bırakarak. . .
Sen de tüm ürkekliğinle, tüm hatalarınla, tüm eksiklerinle, tüm haklı gördüğün
yanlarınla başbaşasın şimdi. . .

Hep bir şeyler tamamlanacak değil ya olsun, buda böyle yarım kalsın...

AŞK NE DEMEK GÖRÜN ....

Bir zamanlar, bütün duyguların üzerinde yaşadığı bir ada varmış:
Mutluluk, Üzüntü, Bilgi ve tüm diğerleri, Aşk dahil.
Bir gün, adanın batmakta olduğu, duygulara haber verilmiş. Bunun üzerine hepsi adayı terk etmek için sandallarını hazırlamışlar. Aşk, adada en sona kalan duygu olmuş çünkü mümkün olan en son ana kadar beklemek istemiş. Ada neredeyse battığı zaman, Aşk yardım istemeye karar vermiş.

Zenginlik, çok büyük bir teknenin içinde, geçmekteymiş.

Aşk, "Zenginlik, beni de yanına alır mısın?" diye sormuş. Zenginlik, "Hayır, alamam. Teknemde çok fazla altın ve gümüş var, senin için yer yok." demiş.

Aşk, çok güzel bir yelkenlinin içindeki Kibir'den yardım istemiş. "Kibir, lütfen bana yardım et!", Kibir "Sana yardım edemem, Aşk. Sırılsıklamsın ve yelkenlimi mahvedebilirsin." diye cevap vermiş.

Üzüntü yakınlardaymış ve Aşk yardım istemiş: "Üzüntü, seninle geleyim." Üzüntü "Of, Aşk, o kadar üzgünüm ki, yalnız kalmaya ihtiyacım var."

Mutluluk da Aşk'ın yanından geçmiş; ama o kadar mutluymuş ki Aşk'ın çağrısını duymamış. Aşk, birden bir ses duymuş. "Gel Aşk! Seni yanıma alacağım..."Bu Aşk'tan daha yaşlıca birisiymiş. Aşk o kadar şanslı ve mutlu hissetmiş ki, onu yanına alanın kim olduğunu öğrenmeyi akıl edememiş. Yeni bir kara parçasına vardıklarında, Aşk'a yardım eden yoluna devam etmiş. Ona ne kadar borçlu olduğunu fark eden Aşk, Bilgi'ye sormuş: "Bana yardım eden kimdi?" Bilgi "O, Zaman'dı" diye cevap vermiş. "Zaman mı? Neden bana yardım etti ki?" diye sormuş Aşk.

Bilgi gülümsemiş: "Çünkü sadece Zaman Aşk'ın ne kadar büyük olduğunu anlayabilir"

İnsan, sevgi yoluyla Tanrı’ya ulaşır, çünkü insanla Tanrı arasında özdeşlik vardır. Ancak, insanın bu madde evreninde bulunması, ruhun Tanrısal kaynaktan uzak kalması bir ayrılıktır. Bu ayrılık insanı, yaşamı boyunca Tanrı’yı düşünme, ona özlem duyma olaylarıyla karşı karşıya getirmiştir. Gerçekte, insan-Tanrı-evren üçlüsü birlik içindedir, var olan yalnız Tanrı’dır, türlülük bir görünüş’tür. Çünkü Tanrı, kendi özü gereği, bütün varlık türlerini kapsar, her varlıkta yansır.

Evreni kuran öğelerle insanın gövdesini oluşturan ilkeler özdeştir. Bu özdeşlik Tanrısal özün bütün varlık türlerinde, biçimlendirici bir öğe olarak bulunmasından dolayıdır. Tanrısal özün  nesnel varlıklarda bulunması bir yansıma niteliğindedir. Çünkü Tanrı yarattığı nesnede yansıyınca oluş gerçekleşir. Sevgi insanda birleştirici, bütünleyici bir eğitim niteliğindedir.

Yunus Emre, sevgiyi Tanrı ve onun yarattığı tüm varlıklara karşı duyulan bir yakınlık, bir eğilim diye anlar. Sevginin ereği yüce Tanrı’ya ölümsüz olana kavuşmak, onun varlığında bütüne ulaşmaktır. Tanrı insanla özdeş olduğundan “kendini seven Tanrı’yı, Tanrı’yı seven kendini sever”. Çünkü sevgi kendini başkasında, başkasını kendinde bulmaktır.

Sevginin olmadığı yerde öfke, kırgınlık, çözülme ve birbirinden kopukluk gibi olumsuz durumlar ortaya çıkar. Sevginin değerini yalnız seven bilir, sevmekte bir bilgelik, bir olgunluk işidir. Yeterince aydınlanmamış, Tanrı ışığından yoksun kalmış bir gönülde sevginin yeri yoktur. Bütün varlık türlerini birbirine bağlayan, onları Tanrısal evrene yönelten sevgidir. Sevgi bir çıkar amacı olmadığından seven karşılık beklemez.

Dost kişi gerçek seven kişidir. Dost başka bir anlamda da Tanrı’dır, kişinin gönlünde ışıyan özdür. Yunus Emre’de yaşamak Tanrısal özün bir yansıması olarak evrende sevinç duymaktır. Çünkü bütün varlık türlerinde Tanrı görünmektedir, bu nedenle severek, düşünerek yaşamayı bilen kimse her yerde Tanrı ile karşı karşıyadır. Yaşamak belli nesnelere bağlanmak, yalnız gelip geçici varlıkları edinmek için çırpınmak değildir. Böyle bir yaşama biçimi kişiyi Tanrısal özden uzaklaştırdığı gibi yetkinlikten, bilgelikten de yoksun kılar.

Yunus Emre’nin dilinde bilge kişinin adı eren’dir. Eren barış içinde yaşamayı, bütün insanları kardeş görmeyi, kendini sevmeyeni bile seven kişidir. Onun gönlü yalnız sevgiyle, dostluk duygularıyla doludur. Evreni bir Tanrısal görüş alanı olarak bildiğinden, erenin evrene karşı da sevgisi, saygısı vardır. Eren’in gözünde insan, bir küçük evrendir, büyük evren ise Tanrısal özün kuşattığı sonsuz varlık alanıdır. Eren olma aşamasına ulaşmış kişide erdem, alçakgönüllülük, eli açıklık, yetkinlik, olgunluk bir bütünlük içinde bulunur.

Ölüm ruhun gövdeden ayrılıp tanrısal kaynağa dönmesiyle gerçekleşir. Bu nedenle ölüm ruhla gövde arasında bir ayrılıktır. Gerçekte ölüm yoktur, ruhun ölümsüzlüğe ulaşması, yüce kaynağa dönüşü vardır. Çünkü bütün varlık türleri Tanrısal özün yansıması olduğundan, salt ölüm de söz konusu değildir.

Ölümün bir başka anlamı da bilgiden, erdemden, yetkinlikten, sevgiden yoksun kalmaktır. Bu nedenle sözün, boş bir kavram olmaması, bir varlık sorununu, bir düşünceyi dile getirmesi gerekir. İnsan ancak söz söyleme yetisiyle insandır; konuşan Tanrı durumundadır.

Günümüzde onun asıl büyük değerinin ise her dinden, her inançtan insanlara aynı gözle bakan insan sevgisinden kaynaklandığı kabul edilmektedir.

Platonik aşklar, habersiz çekilen fotoğraflar gibidir.
Farkında olmadığın için hep daha duru, saf ve güzel çıkarsın..

Bana öyle bakma

Ben değilim suçlusu yalnızlığın…

Eskimiş cebimizdeki gülüşler,

Hükmü bile yok şimdi gözyaşlarının…

Biliyorum kızıyorsun yokluğuma,

Alıp başımı gitmelerime zamansız,

Kızıyorsun biliyorum, suskunluğuma,

Ve inadına sevişime böyle seni,


Serseri yürek dokunuşu gibi,

Kuralsız oluşuma…

Oysa "hiç bir yerdir" molasında durduğum,

Neye dokunsam, kaybolur hayalin,

"Bir sensizlikten, diğer bir sensizliğe"

Yol alışlarımda tükenir sana

yorgunluğum…


Gitmek değil benimkisi,


Belki kalmak sancısı,

"Arada…"

Yani ne orada tutuşturur

Ellerin ellerimi,

Ne burada…

Bana öyle bakma,

Ben değilim suçlusu bu uzaklığın…

Yazılmamış mektup hükmünde sözler,

Nedendir bilmem, bana sorma,

Yazgımız olmuş sanki bütün mesafeler…

Ve seni düşünürüm bir vakit,

Sabahın üçü,

Beşinci sigaranın dumanı…

Ve sana üşürüm bu vakit,

Soğur yazdığım harfler,

Düşünürken yalnızlığını…

Seni sevmek,

Dost olabilmektir karanlıklara…

Ve bütün uzaklıklara,

Yakın olabilmektir…

Kavgasız yenilmektir belki,


Çölde bir gül olup pervasız,


Susuz yaşayabilmektir…

Kurşunsuz ölmektir savaşta,

İçine gömmek can acısını,


Ve yarasız kanayabilmektir…


Özlemektir seni sevmek,


Randevusuz tesadüflere gebedir,


Ölesiye sevişmek…


Dalıp gitmektir gökyüzüne,

Ve güvenmektir sözüne,

Sormadan bilebilmektir…

Anlamaktır seni sevmek,

Alışmaktır kaş çatışına…

Bilmektir sen olmayı bende,

Kulak vermektir kalp atışına…

Bana öyle bakma güzel,

Ben değilim suçlusu bu olmazın…

Ertelenmiş düşlerdeki yalazın,

Kuytusunda ısınır bu el…

Bak yine sen kokuyor şiir,

Radyoda ince saz,

Memleket havası,

Bir ses, bir söz,

Bir gazel…

Aklımda yine gözlerin,

Yokluğuna inat…

Kıvrımında kaldı dudağımın,

Islaklığı…

Sıcaklığı…

Öpüşlerinin……